Kolossenzen 3

D’r is een meisje. Zo’n meisje waarbij je twijfelt over hoe ze nu echt is. Zo’n meisje wat doordeweeks een beetje een bijzonder type is, maar op zondag super braaf.
Volgens mij heet ze Paula. En je zou kunnen zeggen dat Paula twee kanten heeft. De doordeweekse en de zondagse kant.

Als je Paula doordeweeks tegenkomt, loopt ze vaak met haar vriendinnen in de stad. Het standaard onderwerp in dit clubje is hoe leuk die jongen is die op ze af komt lopen, of hoe irritant dat ene meisje nou weer deed over dat ene onderwerp. Het cliché bitch-beeld, zou ik zeggen.
Zondagse Paula is anders. Zondagse Paula gaat naar de kerk, soms wel twee keer op één zondag. Zondagse Paula luistert intensief naar de preek, zondagse Paula zingt enthousiast mee. Zondagse Paula loopt niet met haar clubje vriendinnen door de kerk, maar gewoon in haar eentje. Zondagse Paula lijkt een stuk liever. Misschien is ze dat ook wel.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze zo inconsistent is. Waarom ze in de ene setting zo is, waarom ze in de andere setting zo lief is. Het menselijk brein is een gek iets. We passen ons aan naar onze situatie, maar veranderen hiermee onszelf ook. En ik denk, heel persoonlijk, dat we best wel aanvoelen wat onze echte ‘ik’ is. In welke setting we onszelf écht onszelf voelen.

Paula heeft een soort ‘vage’ vriend/kennis. Hij heet Bas en hij is best wel awesome. Bas is niet doordeweeks anders dan op zondag. Bas is eigenlijk altijd redelijk dezelfde persoon. En iedereen die Bas leert kennen, noemt dat het zo’n lieve, dienstbare jongen is. Blijkbaar doet hij alles voor iedereen om te helpen en lijkt ie ook nog eens gelukkig. Bas ergert zich af en toe wel aan Paula, maar Bas is hierin anders dan andere mensen. Bas confronteert Paula met haar doen en laten. Op een zondag, want dat is Paula’s goeie dag, ging hij in gesprek met Paula en benoemde wat hij gezien had, hoe verschillend zij is afhankelijk van of het doordeweeks of zondags is.

Iedereen moet zo iemand hebben.. We hebben allemaal de neiging om af te dwalen, denk ik. We hebben allemaal de neiging om jaloezie of lage begeerten de overhand te laten nemen in ons leven, onbewust of bewust. En ook al willen we het niet, het gebeurt, want we zijn mensen.. Echter, als iedereen een vriend zou hebben als Bas, die je confronteert met hoe je leeft en je vertelt hoe hij denkt dat het zou ‘moeten’, dan zou de wereld al een stukje beter eruit zien denk ik. Als we dan niet te eigenwijs zijn in ieder geval, we moeten wel naar de ‘Bas’-en in ons leven luisteren.

En eigenlijk zijn we allemaal een beetje zoals Paula. En ik al helemaal. Maar gelukkig heb ik ook een Bas, die me daarover na laat denken.


Lees vooral écht ook Kolossenzen 3, want het is een bijzonder mooi stuk en dit zelfgeschreven stuk is wel naar aanleiding daarvan, maar misschien ook een beetje vergezocht 🙂