Floating thoughts.

Want met jou wil ik praten,
bij jou komt alles eruit.

Bij jou wil ik grappen,
flauw en onzinnigheid.

Naast jou wil ik zitten,
omdat dat rust geeft.

Maar jij denkt toch anders
over mij dan ik
over jou.

5f4d90d68735cbac7fa7a565ef5c6112

– misschien komt er weer wat vaker een verhaaltje/gedichtje/iets –

Jesaja 12

Allereerst: Lang geleden! D’r werd naar gevraagd wanneer ik weer wat schreef, en ik had er nu wel zin in. Hopelijk in de vakantie weer steeds meer!
Allertweest (haha): Ik merkte dat toen ik dit hoofdstuk las, ik het op twee manieren las. Negatief én positief. Het is maar net waar je je op focust. Het is maar net wat je wil horen. Maar het waardevolle gevoel van de tweede manier spreekt me toch wel het meest aan.
Allerdriest: Tot snel!


Negatieve focus

Ja, U bent groot. U kan alles. U heeft de macht. En als ik dan even niet doe, wat ik zou moeten doen, wordt U woedend. Ja, U vergeeft dan ook wel weer. Maar U wordt wel wel woedend. U zegt dan wel dat u mij redt, mijn vertrouwen bent, maar hoe kan ik nou vertrouwen als U ook woedend op mij was? U was woedend op mij, dat weet U toch nog wel? Ja, klopt.. Ik had wat verkeerd gedaan, maar hee. U bent die God van liefde. U was woedend. Op mij. Uw Naam zal overal bekend zijn, iedereen zal van U weten. Ik hoop dat ze dan wel weten hoe ik het voel. Dat U ook woede heeft. U kan woedend zijn, op mij. Op iedereen. Op de wereld. Hmhm, U troost. Ik weet het.

Positieve focus

Ja, U bent groot. U kan alles. U heeft de macht. En als ik even niet doe, wat ik zou moeten doen, dan krijg ik alsnog Uw hand op mijn schouder. Ja, U bent gefrustreerd met mij, misschien zelfs woedend. Maar is dat niet terecht? Ik heb iets verkeerd gedaan, net als een echte vader mag U dan boos worden. Net als een echte vader, houdt U mij daarna gewoon vast. U leidt mij, aan ’t handje soms zelfs, en laat mij zien: Jij bent Mijn geliefde kind, in jou vind Ik vreugde, ook al doe je af en toe wat doms en niet precies wat Ik tegen je zeg. Uw Naam zal overal bekend zijn, iedereen zal van U weten. Ik hoop dat ze dan wel weten hoe ik het voel. Dat U Uw hand op schouders legt. Dat U ons leidt, ondanks onze fouten. U mag woedend zijn, op mij. Op iedereen. Op de wereld. Maar dat maakt Uw liefde niet minder.

Het kerstverhaal volgens Tim en Sam.

‘Het kriebelt zo lekker! Toch Sammie?’ roept Tim naar z’n konijn. Samen rollebollen ze in het stro in de stal. Tim’s haar zit helemaal onder het stro en Sam is eigenlijk nergens te zien. Verstopt ergens in een hooibaal steken twee oortjes, en hoor je licht gesnuf. Tim duikt er half bovenop en Sam klimt snel op Tim’s buik. ‘Het is hier fijn he Sam? Ik wil hier blijven!’.
“TIM! ETEN!’. ‘Bah, dat is papa! We moeten eten denk ik.. Kom Sam.’ Tim pakt z’n konijn op, en rent snel de grote deur van de stal uit, die met een harde knal achter zich dicht valt.

Als even later Tim na het eten in bed ligt, met een rond rennende Sam in het kooitje naast zijn bed, hoort hij geluid. Dat is best gek, want hier in de buurt is het ’s avonds altijd heel stil.. Tim ligt met gespitste oren in zijn bed, zelfs Sam’s oortjes staan rechtovereind! Hij hoort een vrouwenstem.. Maar ook een mannenstem.. En huh, dat klinkt wel als een ezeltje! ‘Wie zijn dat Sam? Wat komen ze doen?’. Tim is eigenlijk een beetje bang, want hij heeft van papa gehoord dat hun keizer allemaal regels aan het opleggen was.. Hij weet dat z’n papa boos op hem zou worden als hij gaat gluren uit het raam.. Dus Tim blijft muisstil liggen en probeert alles te horen.

‘Het is een jongen!’ Tim gaat rechtop in zijn bed zitten. Dit heeft ie al eens gehoord midden in de nacht.. Maar toen was het omdat zijn broertje Evan geboren werd.. En hij weet écht zeker dat zijn moeder nu niet zwanger was.. Dan maar een boze pa: Tim gaat naar het raam en gluurt.. D’r staat niemand buiten. Waar komt het geluid dan vandaan? Zachtjes loopt hij de trap af naar beneden, en doet de deur *krrrr* open. Midden door de kou loopt Tim naar de stal, waar hij vanmiddag nog aan het rollebollen was door het stro. Met een kratje onder z’n arm sluipt Tim naar het raam van de stal en zet deze voor het raam. Bibberend van de kou staat Tim door het raam te gluren.. En daar.. in een klein soort wiegje ligt een baby. Inderdaad, een jongen. Een trotse papa en mama staan erbij, terwijl Tim hun paard Beauty een beetje verward rond ziet drentelen in haar stal.. Tim hoort de vrouw iets fluisteren.. Hij drukt zijn oor tegen het raam en heel zacht hoort hij: ‘en we noemen hem Jezus’. Gekke naam, denkt Tim. Maar Tim heeft nog geen flauw idee hoe groot deze kleine baby zou worden. En dan bedoelen we niet in lengte.. 🙂

080dd83de93f1f4e8eb4d52fe889424e

Fijne kerstdagen, en een gelukkig 2015, met hopelijk veel Colourful Confetti!
Liefs, Yentl

1 Makkabeën 1 (Apogrief boek)

“Ze terroriseren. Serieus, ze terroriseren de school gewoon. Elke dag is er wel weer iemand het slachtoffer van aan de kapstok gehangen worden, of met je hoofd in de wc-pot.. Ja, dat klinkt misschien grappig nu, maar wacht maar tot het jou overkomt. Het is echt een hel op school, en gewoon niemand durft meer wat te zeggen..” Laura – 15 jaar.

“Nou ja, er is geen probleem hoor. Ja. Het is misschien wat onrustig op school. Maar alles verloopt prima, en ik ben eigenlijk wel tevreden met mijn beleid. Er heerst een fijn klimaat tussen de leerkrachten, maar ook de leerlingen voelen zich op hun gemak. En er zijn een paar die er echt uitspringen, dat zijn een beetje mijn lievelingetjes. Die doen ook alles wat ik zeg, ze volgen een soort stage bij mij!” Directeur – 45 jaar.

“Wat nou een probleem? D’r is geen probleem! Als jij een probleem hebt, dan sout je maar een end op of ik hang je aan de kapstok samen met die vrome kinders!” Pim – 17 jaar.

“De sfeer is niet echt fijn nee. En je kan je ook niet bepaald veilig voelen.. Maar we zijn nog steeds doorgegaan met ons gebedsgroepje. Het geeft wel wat spanning en je voelt dat je er niet heel relaxt bij zit, maar je kan niet alles hebben.. En juist nu is het dan toch belangrijk dat wij onszelf blijven? Dit is waar wij voor staan, dit is waar wij voor gaan, dus ik ga gewoon door. Dan hangen ze me maar elke week aan de kapstok. Ik heb tenminste vrienden die me ervan af helpen.” Laurens – 16 jaar.

“Oh en de directeur, die de baas zou moeten zijn en hier over zou moeten overzien, is trouwens degene die dit gestart heeft. Dat weten niet veel mensen, maar hij gedraagt zich absurd. Iedereen moet zijn zoals hij wil dat ze zijn. Absurditeit all the way” Laurens – 16 jaar.

– – –

Voor de liefhebber, aangezien het niet in je Bijbel staat: http://nl.wikisource.org/wiki/Apocriefe_boeken/1_Makkabe%C3%ABn_1
(want nee, Makkabeën gaat niet over een geterroriseerde school :))

Romeinen 6.

‘Gast, snap je er nou nog niks van?’. Iedereen zucht diep, terwijl ze me gefrustreerd aankijken. ‘Ja, sorry hoor! Ik kan het ook niet helpen.. Waarom wordt er dan ook niet beter uitgelegd?’.

Opeens besefte ik me, dat ik wel kan blijven proberen te zijn als de rest, blijven proberen om alles te snappen. Maar ik ben niet zo. Dus ik schreef op een blaadje:

“Ik ben niet zo, van het snelle snappen.
Ik ben niet zo, van het snelle lezen.
Ik ben niet zo, van dat begrijpend lezen. Ik heb dat nooit gekund.

Al die woorden die op elkaar lijken
Zonde, leven, genade, dood, doop.
Door de doop ben je gedood.
Nee.
Door de dood ben je gedoopt.
Nee.

Laat mij een tekst maar honderd keer lezen.
Leg mij maar eens kalm uit wat er staat.

Lees de tekst, vijf keer, echt. en ga met mij koffie drinken om ’t uit te leggen. Want sommige teksten kan ik gewoon niks mee. Maar hee, er is een blog. 🙂 Dus ik mag me weer op een nieuwe tekst storten.

Vol hoofd.

Ik wilde even een blog doen, omdat het alweer even geleden is. Dat komt omdat ik van een leuk persoon een bizar moeilijke bijbeltekst (Romeinen 6) heb gekregen en ik daar tegen aan hik. 🙂 Maar daarnaast neem ik de tijd niet voor m’n blog, wat ik jammer vind. Op een Retraite van Ichthus werd gezegd ‘als iemand geen tijd heeft, dan heeft ie gewoon geen prioriteit’. Nu vind ik dat wat kort door de bocht, maar zat ik bij mezelf na te denken.. Ik heb meerdere dingen waar ik zeg geen tijd voor te hebben, terwijl ik er gewoon echt de prioriteit niet aan geef. En dat ik de prioriteit niet aan mijn blog geef, vind ik zonde. Omdat mensen er leuk op reageren en lijken te genieten van mijn verhaaltjes/gedichtjes, vind ik het zonde. Maar ook omdat het maakt dat ik bezig ben met de Bijbel, wat een goed iets is, daarom vind ik het ook zonde dat het niet mijn prioriteit heeft.

En daarnaast heeft mijn hoofd de eigenschap ontwikkeld om heel veel dingen te onthouden en heel veel dingen te zien en op te merken en over al deze dingen na te gaan denken. Lig ik in mijn bed, dan ga ik niet nadenken over Romeinen 6, dan ga ik nadenken waarom de mevrouw in de bus met haar rode jas en gekke vlecht zo chagrijnig keek en of dat misschien kwam omdat het meisje naast haar heel hard zat te huilen, waarbij ik geconcludeerd had dat het meisje zo hard huilde omdat de mevrouw in de bus met haar rode jas en gekke vlecht geen greintje aandacht aan het meisje besteedde. Leuk om te zien, vermoeiend om er over na te blijven denken. 🙂

Dus. Ik ga iets bedenken waardoor ik concreter en meer met mijn blog/de Bijbel bezig ben. En nu heb ik nog maar even na zitten denken over Romeinen 6, in plaats van over de maaltijd van Ichthus en welke mensen er waren en wie bij elkaar aan tafel zaten en waarom die ene persoon zo niet geïnteresseerd naar z’n gespreksgenoot keek en waarom mensen lange mededelingen doen en waarom mensen zo’n lange mededeling doen zonder clou doen waardoor je eigenlijk allang afgehaakt bent, maar je aan het eind toch nog graag wilt weten wat nou de clou van het verhaal was, die je helaas gemist hebt omdat je afgehaakt was omdat het zo’n lang verhaal zonder (maar eigenlijk met) clou was. Wauw.

Ik denk dat ik inspiratie heb voor Romeinen 6. Dus dat komt zo.

Jesaja 60

Hee jij.
Ja jij.
Jij bent van Mij.

Het maakt Mij niks uit,
Dat jij niet geliefd was.
Ik heb jou gered en
Je zal niet weten wat
Je overkomt.

Door Mij zal je stralen in vreugde,
Door Mij zal jouw hart blij zijn.
Maar jij hoeft niet altijd
In je eentje
Je licht te laten schijnen.

Luister naar Mij.
Ik zal voor jou licht geven.
Ik zal
Voor jou
Met jou
Samen
Schitteren.

Johannes 6

“Het is echt niks. Het stelt toch echt niks voor.. Wat zou Hij dáár nou aan hebben? Dat helpt Hem geen meter vooruit en ik ben m’n brood en vis dan kwijt..”. Dat schoot allemaal door zijn hoofd. Niet heel gek, als er zoveel mensen voor je zitten.. Hij was al gaan staan en in de richting van Jezus aan het lopen, maar iets hield hem een beetje tegen..  Hij had maar vijf broden en twee vissen.. en je had die menigte mensen moeten zien.. Niemand zag hem trouwens staan, hij liep tussen alle mensen door, werd een paar keer in zijn zij gebeukt door de drukte aan mensen en kwam uiteindelijk een beetje vooraan..

Alle gedachten die daarnet nog zo hard door zijn hoofd vlogen waren stil. Hij trok de eerste de beste persoon waarvan hij wist dat die bij Jezus hoorde aan zijn jas. Andreas draaide zich om, luisterde met een half oor naar wat hij zei en keerde terug naar Jezus. Hij had geen flauw idee of Andreas er wat mee zou gaan doen.. Volwassenen luisteren toch zo vaak maar half naar wat een kind zegt.. Op een gegeven moment voelde hij iemand kijken. Hij keek op en zag Jezus hem aanstaren. Alle gedachten die daarnet zo heerlijk stil waren begonnen meteen weer: “Oh, Hij zal ook wel denken.. Hij heeft toch niks aan zo weinig eten.. en dan kom ik Hem ook nog eens in Zijn tijd storen.. Als iedereen dat zou doen..”. Maar hij hoorde Jezus tegen zijn discipelen praten.. Hij ving maar flarden op.. “gras, … zitten, …”. Achter zich ging de hele meute mensen op de grond zitten en hij hoorde Jezus voor het eten bidden. “Welk eten?! Mijn eten, dat is toch veel te weinig?!”.

Hij heeft met open mond staan kijken. Zijn vijf broden, en zijn twee vissen, die van zo weinig nut leken, hebben de magen van iedereen gevuld. Het was magisch. Hij keek naar Jezus, en Jezus keek terug en gaf een knipoog. En in die ene knipoog zat liefde, zat vertrouwen en zat ‘jij bent genoeg, ook jij hebt nut!”. Dat zal hij nooit vergeten.

Day nothing. :)

Zoals te merken was misschien, heb ik een beetje gefaald met dagelijks een blogje.

Gelukkig was het bewust. Want dit weekend had ik zoveel leuke dingen dat ik er helemaal in zat en geen tijd/moeite/energie in deze blog wou & kun steken 🙂
Een bruiloft van mijn beste vrienden, die echt de meeste leuke dag was die ik in lange tijd heb meegemaakt, waar zo’n mooi bruidspaar vooraan stond en waar het gewoon een openluchtdienst was, wat supermooi was! Een dagje op de bank hangen omdat het veel te warm is, met Sanne samen en een heel seizoen Cosby Show kijken. Naar de kerk in Culemborg, waar je je ontzettend welkom kan voelen en waar je je bij de Kalle’s misschien nog meer welkom voelt, en ’s avonds fijn aan ’t water eten met Sietse Ludger.

Dit soort weekenden horen er ook bij. En dan geniet ik nog liever van die dingen, dan dat ik geniet van de reacties die ik op mijn blog krijg. 🙂

Maar ik hoop er morgen weer tijd aan te besteden! 🙂