Haggai 2


HAGGAI 2: 1-9


Ik ben bij je. Was wat mijn vader zei toen ik voor het eerst naar school ging en doodsbang was voor alle nieuwe ervaringen.

Ik ben bij je. Was wat mijn vader zei toen ik gepest werd in de klas, om redenen die nergens op sloegen.

Ik sta achter je. Was wat mijn vader zei toen ik koos naar welke school ik wilde gaan en wat voor vakken ik wilde doen.

Ik ben bij je. Was wat mijn vader zei bij alle meisjesproblemen die ik had.

Ik ben bij je. Was wat mijn vader mij dagelijks liet merken.

Ik sta achter je. Was wat mijn vader zei toen ik ging studeren.

Ik ben bij je. Was wat mijn vader zei toen het thuis niet goed ging.  Toen alles in een ruzie uit leek te lopen, zonder dat ook er ook maar een positieve opmerking naar mij af kon.

Ik ben bij je. Was wat ik altijd wist, ook al zei hij het niet.

‘Ik ben de Heer. Ik ben bij je.’


Voor sommige mensen is het nodig om erbij te zetten; getuigt dus blijkbaar van een overtuigende schrijfstijl, maar: Als ik in de ik-vorm schrijf, betekent dat niet meteen dat het ook echt om mij gaat. 🙂 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s